Remont łazienki

Mając do dyspozycji nowoczesne, wodoszczelne kleje do glazury, przyklejanie płytek w miejscach narażonych na działanie wody, takich jak łazienka, balkon, taras czy chociażby schodkowa obudowa wanny nie stanowi problemu. W miejscach takich należy użyć zaprawy specjalistycznej, przy użyciu, której możliwe jest uzyskanie różnorodnych właściwości związanej zaprawy.

Na rynku chemii budowlanej  istnieje wiele różnorodnych zapraw klejących, zarówno podstawowych, jak i o zwiększonej przyczepności. Obecnie obowiązująca norma PN- EN 12004 w dość dobry i przejrzysty sposób klasyfikuje zaprawy klejące. Dzieli ona przede wszystkim zaprawy na te o podstawowych parametrach przyczepności do podłoża w różnych warunkach (typ 1) i na te o zwiększonej przyczepności (typ 2).

Miejsca takie jak łazienka wymagają specjalnej zaprawy, która według tej klasyfikacji oznaczona będzie jako typ 2. Powinna to być zaprawa, która będzie dodatkowo zawierała odpowiednio dobraną ilość środków hydrofobizujących. Pozwoli to zaliczyć ją do zapraw o szczególnie małej nasiąkliwości, a to oznacza, że w określonym czasie wchłonie znikomą ilość wody w porównaniu ze zwykłą zaprawą budowlaną. Zaprawy takie dzięki starannie dobranej recepturze i unikalnym dodatkom modyfikującym charakteryzują się także zwiększoną  przyczepnością do podłoża i wydłużonym czasem otwartym. Przykładem takiego kleju jest np. wysokoelastyczna, wodoszczelna zaprawa CEKOL CS-12. Użycie do klejenia płytek w łazienkach, szczególnie w okolicach wanien, brodzików, zlewów, itp. takiej zaprawy eliminuje ryzyko, że przypadkowo rozlana woda, w razie jakiejkolwiek nieszczelności, w szybkim czasie spenetruje zaprawę klejącą i wpłynie na pogorszenie jej właściwości.

Oczywiście zastosowanie samej zaprawy specjalnej nie jest wystarczające. W łazienkach, a bezwzględnie, w ich strefach mokrych (kabiny prysznicowe, podłoga pod wanną czy brodzikiem), należy zawsze wykonać odpowiednią hydroizolację. Jest to niezbędny element aby zachować wodoszczelność całego układu. Do wykonania używamy szlamów uszczelniających bądź popularnie nazywanych „folii w płynie”. Zwracam jednak uwagę, że szlamy uszczelniające, szczególnie te dwuskładnikowe i bazujące na połączeniu dwóch spoiw – hydraulicznego cementu i płynnej dyspersji, są rozwiązaniem lepszym, bardziej trwałym i elastycznym. Jest to rozwiązanie dużo droższe od popularnych „folii w płynie” jednak warte uwagi ze względu na swoje parametry użytkowe.

Zastosowanie hydroizolacji wymaga następnie użycia odpowiedniej zaprawy klejącej, która uzyska dobrą przyczepność do takiego podłoża, nie może to być zaprawa o podstawowych parametrach. Najlepiej gdy jest to zaprawa wysokoelastyczna, jak na przykład wcześniej wspomniana CEKOL CS-12. Za pomocą takiej zaprawy można kleić płytki bezpośrednio do wykonanej hydroizolacji.

Nie bez znaczenia jest także sam sposób klejenia płytek

Przyklejając okładziny ceramiczne w pomieszczeniach kuchennych, łazienkach czy  na zewnątrz pamiętać należy o konieczności klejenia ciągłą warstwą, zapewniając całkowite wypełnienie spodniej strony płytki zaprawą klejącą. Jest to podstawowy i konieczny warunek do zapewnienia szczelności oraz mrozoodporności całego układu (balkony, tarasy). Aby osiągnąć pełne przyleganie płytek do podłoża najlepiej zastosować dwustronna metodę klejenia, nanosząc klej zarówno na podłoże jak i cienką warstwą na spodnia stronę płytki. Nie można przecież wykluczyć rozszczelnienia układu, chociażby poprzez spękania zaprawy do spoinowania lub spękania powstałe na skutek naprężeń konstrukcyjnych. Nie mogą zatem pozostawać pod płytką pustki powietrzne, w które zimą – jeśli mowa o balkonach - może wnikać woda i, zamarzając  spowodować odpadanie płytek. Wówczas nawet najbardziej elastyczna zaprawa niewiele pomoże.

Także przy klejeniu dużych gabarytowo płytek warto trzymać się tej zasady właśnie dla zwiększenia przyczepności a także, aby osiągnąć pełne przyleganie płytek do podłoża.

Taka metoda poprawi przyczepność do podłoża a także w przypadku przyklejania płytek o dużej nasiąkliwości zmniejszy ich chłonność co z kolei przełoży się na lepszą przyczepność.

Płytki należy dokładnie dociskać do powierzchni kleju i dosunąć do wymaganego położenia. Przy klejeniu większych płytek warto użyć gumowego młotka w celu dobicia płytki.

Starajmy się kleić małymi partiami, aby nie przekraczać czasu otwartego danej zaprawy i aby nie występował tzw. efekt „naskórkowania”. Zaprawę staramy się wymieszać raczej przy minimalnej ilości wody zalecanej przez producenta, to spowoduje, że zaprawa będzie bardziej gęsta a jednocześnie na tyle plastyczna, aby dało się nią pracować. Bardziej gęsta konsystencja zaprawy sprawi, że duże i ciężkie płytki nie będą się obsuwały.

Gładź w łazience

Nie wszyscy jednak decydują się na zastosowanie okładzin ceramicznych w całej łazience, ponadto zostaje sufit, który w większości przypadków należy wykonać na gładko. W pomieszczeniach narażonych na ciągłe działanie wilgoci, takich jak łaźnie, pralnie, pomieszczenia techniczne, łazienki - szczególnie te o małej powierzchni i ze słabą wentylacją, nie wolno używać wyrobów gipsowych. Gips jest spoiwem powietrznym i ma zdolność wiązania tylko na powietrzu, po związaniu nie jest odporny na działanie wody, wilgoci czy mrozu. Dlatego też produktów gipsowych nie należy stosować na zewnątrz budynków i  w pomieszczeniach o podwyższonej wilgotności. Pod wpływem wody i wilgoci gips rozmięka i tarci swoje parametry użytkowe. Chcąc wykonać gładkie i trwałe powierzchnie, odporne na działanie wilgoci należy stosować produkty cementowe. Cement posiada naturalną odporność na wodę czy mróz.

Do wykonywania powierzchni na gładko w łazienkach polecam CEKOL C-35. Jest to cementowo-polimerowa biała gładź szpachlowa. Można ja stosować w grubości warstwy do 5 mm. Po użyciu tej gładzi uzyskujemy gładką, białą, łatwą do pomalowania powierzchnię. CEKOL C-35 jest produktem na bazie cementu ale nakłada się podobnie jak gładź gipsową. Po wyschnięciu można dokonać ewentualnej korekty poprzez przeszlifowanie powierzchni. CEKOL C-35 nadaje się do malowania wszystkimi rodzajami farb.

Przygotowanie podłoża

Przed rozpoczęciem jakichkolwiek robót wykończeniowych bardzo ważnym ale często jeszcze zaniedbywanym etapem jest odpowiednie przygotowanie podłoża. Prze przystąpieniem do pracy fachowiec w pierwszej kolejności powinien ocenić jakość i stan podłoża na którym będą prowadzone prace. Podłoże musi być ono zwarte i nośne. Wszelkiego rodzaju powłoki malarskie oraz inne warstwy, które mogły by w znaczący sposób wpłynąć na pogorszenie przyczepności należy usunąć. Podłoże należy odkurzyć i oczyścić z wszelkich luźnych elementów. Powierzchnia powinna być także w miarę równa aby nie zachodziła potrzeba zbytniego pogrubiania warstwy kleju podczas przyklejania okładzin czy nakładania grubej warstwy gładzi.

Dopiero na dokładnie oczyszczonym podłożu można prowadzić dalsze prace. W zależności od tego gdzie i jakie warstwy będą nakładane na danej powierzchni, wykonujemy odpowiednią hydroizolację – jeśli są to strefy mokre lub stosujemy odpowiednią emulsję gruntującą w miejscach gdzie nie będziemy potrzebowali izolacji. Pod produkty marki CEKOL należy stosować emulsję gruntująca CEKOL DL-80. Głównym zadaniem emulsji gruntującej jest zmniejszenie i wyrównanie chłonności podłoża. Do dalszych prac możemy przystąpić po wyschnięciu warstwy hydroizolacji czy emulsji gruntującej.

mgr inż. Kamil Wiśniewski