Dysfunkcje ruchu wymagają zastosowania nietypowych – indywidualnych rozwiązań w łazience. Taki projekt  niekiedy wymaga konsultacji specjalistycznych. Oczekiwania użytkownika mają tu znaczenie zasadnicze – projekt ma zapewnić samodzielność w łazience. Większość z projektantów z pewnością zetknie się z profesjonalną realizacją, z wyrobami o zaawansowanym poziomie technicznym zapewniającymi długoletnią eksploatację pomieszczeń bez potrzeby ciągłych remontów i modernizacji. Rachunek ekonomiczny prowadzony w dłuższym okresie zniechęca inwestorów do stosowania tanich, nieprzydatnych i nietrwałych rozwiązań.

Nie ulega wątpliwości, że wyposażenie łazienki dla osób niepełnosprawnych jest znacznie bogatsze oraz droższe od wyposażenia łazienki standardowej. Zdarzajace się błędy projektowe mogą utrudnić, a często nawet uniemożliwić funkcjonalne wyposażenie pomieszczeń sanitarnych przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych. Środki wydatkowane na ten cel powinny być racjonalnie wykorzystane i brak wiedzy nie może być przeszkodą. Końcowy efekt zależy od wszystkich uczestników procesu inwestycyjnego.Przystępując do projektowania warto pamiętać, że zerowa stawka podatku VAT wskazuje, że wyrób spełnia kryteria techniczne i uzytkowe dla osób niepełnosprawnych (wg klasyfikacji SWW oraz na podstawie np. zgody Ministerstwa Zdrowia wydawanej w oparciu o uzasadnione indywidualne wnioski producentów).
Certyfikaty B, ISO, atesty i aprobaty techniczne należy sprawdzać już na etapie wyboru danego produktu, a nie na etapie gromadzenia dokumentacji powykonawczej. Należy też uzyskać referencje dostawcy i wykonawcy montażu.



 Przy projektowaniu warto uwzględnić poniższe elementy:
-  Skala projektu – właściwa to 1:20. Zaznaczenie obrotu wózka inwalidzkiego zapewni wystarczającą przestrzeń i pozwoli na uniknięcie kolizji. Obrót wózka zaznacza się w projekcie kołem o średnicy 150 cm. Wyroby ceramiczne: miski ustępowe i umywalki są większe od standardowych. Powierzchnia projektowanych i modernizowanych łazienek nie może być zbyt mała. Należy pamiętać, aby wszystkie urządzenia w pomieszczeniu byly dostępne dla osoby poruszajacej się na wózku. Podczas projektowania warto skorzystać z oferowanych nieodpłatnie przez niektóre firmy bibliotek wyrobów (na CD, dyskietkach, stronach internetowych) opracowanymi w systemie „dwg” wraz z odpowiednimi nakładkami.
Cyfrowe nośniki danych wspomagają edycję rysunków i zapewniają właściwą jakość projektów. W przypadku obiektów modernizowanych nie należy wahać się przed wyburzeniami i przesunięciami ścian, jeśli chce się rozwiązać problem zgodnie z przepisami. Zaprojektowanie łazienki będzie prostsze, gdy przewidziane jest dla niej większe pomieszczenie.
- Wytrzymałość ścian – ścianek gipsowo-kartonowych w zasadzie nie powinno się stosować w pomieszczeniach sanitarnych przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych. Jeśli pozostaną w projekcie, wymagają odpowiednich wzmocnień konstrukcyjnych (w obszarze montażu uchwytów i poręczy, umywalek, siedzisk
kąpielowych itp.). Większość urządzeń jest montowana do wysokści 1 m i co najmniej do tej wysokości zaleca się wykonanie wytrzymałych ścian, np. murowanych.
- Ścisła koordynacja architektury oraz branży sanitarnej i elektrycznej na etapie projektowania, a następnie podczas wykonawstwa jest podstawowym warunkiem osiągnięcia dobrego efektu końcowego oraz uniknięcia kosztów przeróbek.

 Typowy projekt
Na rys. 1 pokazano, że min. wymiary kompleksowo wyposażonej łazienki to 2,2×2,0 m, pod warunkiem usytuowania drzwi na skraju pomieszczenia. Obrys wózka może kolidować z urządzeniami umieszczonymi na planie łazienki – dzieje się tak tylko pozornie – bowiem wbudowane brodziki są bezprogowe;  wysokość zamocowania umywalki zapewnia osobie na wózku przemieszczenie pod nią nóg (pod warunkiem zastosowania krótkiego syfonu z tworzywa i miękkiej rury odpływowej); poręcz przy  wc/bidecie uchyla się do  góry. Obniżone wysokości montażu włączników światła, gniazd elektrycznych i alarmów to kolejne rozwiązania, o których nie wolno zapomnieć. Wykonanie rysunków z widokiem ścian jest konieczne, gdyż wykonawcy rozmieszczają urządzenia i akcesoria w sposób  dowolny, a projektant musi te sprawy rozstrzygnąć jednoznacznie.